سلام دوست من ! نمی دانم از تو دلگیر باشم یا از خودم . نمی دانم فاصله ای که بین ماست ، گناه من بود یا تو . کجایی ؟ احساس می کنم دیگر مرا نمی بینی . دلم برایت تنگ شده . دلم هوای روزهایی را کرده که پای پنجره می نشستیم و در حالی که یک فنجان چای داغ می نوشیدیم ، به صدای شرشر بارانی که از ناودان می ریخت گوش می دادیم . دلم برای طنین صدایت هم تنگ شده . همان صدایی که برایم از حافظ می خواند و از حماسه های فردوسی . کاش بودی تا با نگاهت ، مرگ نگاهم را می دیدی . نگاهی را که روی تک تک لحظه ها بستم تا نبیند نبود تو را . دوست من ! بگو که هنوز بین من و تو یک بغل احساس به جا مانده .

باز امشب درد جان سوزی

راه دل را جست و جو می کرد

باز هم یاد تو و عشقت

در دلم غوغا به پا می کرد

گم شدم در متن این دنیا

قصه ام تکرار یک واژه است

...

دوست من ، سلام. مدتی است که در افکار پریشانم رده پای خاطره ای نقش بسته است. خاطره ای که خاطره نیست ، دلتنگی های دیروز و امروز من است. امروز دلم هوای همان خانه ی قدیمی مادربزرگ را داردکه چه کودکانه در کوچه پس کوچه هایش جست و خیز می کردم و شبها زیر نور مهتاب با قصه های مادربزرگ به خواب می رفتم. ای کاش در همان خوابهای کودکی می ماندم و هیچ گاه بیدار نمی شدم. دوست من ! این روزها حال و هوای دیگری دارم ، دیگر از خنده های سرمست کودکی خبری نیست. امروز در این شهر شلوغ و پر رهگذر ، شب که می شود ، نه از مادربزرگ خبری هست و نه از قصه هایش . هیچ می دانستی شبهای شهرمان مدتهاس